بی همگان به سر شود ، بی تو به سر نمی شود

داغ تو دارد این دلم ، جای دگر نمی شود

بی تو برای شاعری واژه خبر نمی شود

بغض دوباره دیدنت هست و بدر نمی شود

فکر رسیدن به تو ، فکر رسیدن به من

از تو به خود رسیده ام اینکه سفر نمی شود

بی همگان به سر شود ، بی تو به سر نمی شود

داغ تو دارد این دلم ، جای دگر نمی شود

دلم اگر به دست تو به نیزه ای نشان شود

برای زخم نیزه ات سینه سپر نمی شود

صبوری و تحملت همیشه پشت شیشه ها

پنجره جز به بغض تو ابری و تر نمی شود

بی همگان به سر شود ، بی تو به سر نمی شود

داغ تو دارد این دلم ، جای دگر نمی شود

صبور خوب خانگی ، شریک ضجه های من

خنده خسته بودنم زنگ خطر نمی شود

حادثه ی یکی شدن حادثه ای ساده نبود

مرد تو جز تو از کسی ، زیر و زبر نمی شود

به فکر سر سپردنم به اعتماد شانه ات

گریه ی بخشایش من که بی ثمر نمی شود

همیشگی ترین من ، لاله نازنین من

بیا که جز به رنگ تو ، دگر سحر نمی شود

بی همگان به سر شود ، بی تو به سر نمی شود

داغ تو دارد این دلم ، جای دگر نمی شود

بی همگان به سر شود ، بی تو به سر نمی شود

داغ تو دارد این دلم ، جای دگر نمی شود

🎵

حالا که کار تو شده

پر از نیرنگ و ریا

حالا که دل توشده

فرسنگها دور از خدا

به من نگو دوستت دارم

که باورم نمیشه

نگو فقط تو رو دارم

که باورم نمیشه

به من نگو دوستت دارم

که باورم نمیشه

نگو فقط تو رو دارم

که باورم نمیشه

تو با این چرب زبونی

هی به من دروغ میگی

میخواهی گولم بزنی

هی به من دروغ میگی

به من نگو دوستت دارم

که باورم نمیشه

نگو فقط تو رو دارم

که باورم نمیشه

حالا که کار تو شده

پر از نیرنگ و ریا

حالا که دل تو شده

فرسنگ ها دور از خدا

به من نگو دوست دارم

که باورم نمیشه

نگو فقط تو رو دارم

که باورم نمیشه

به من نگو دوستت دارم

که باورم نمیشه

نگو فقط تو رو دارم

که باورم نمیشه

تو با دل شکسته ام

انقده جفا نکن

تو اگه دوسم نداری

اینجوری بد تا نکن

به من نگو دوست دارم

که باورم نمیشه

نگو فقط تورو دارم

که باورم نمیشه

به من نگو دوستت دارم

که باورم نمیشه

نگو فقط تو رو دارم

که باورم نمیشه

به من نگو دوستت دارم

که باورم نمیشه

نگو فقط تو رو دارم

🎵

تو سینه این دل من میخواد آتیش بگیره

مونده سر دوراهی چه راهی پیش بگیره

یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه

رگ خواب یار منو رقیب من میدونه

یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه

رگ خواب یار منو رقیب من میدونه

وای دارم آتیش میگیرم

دیگه از غصه و غم

دلم میخواد بمیرم

وای اگه برگرده پیشم

براش پروانه میشم

ازش جدا نمیشم

نمی تونه مرغ دلم از حسودی بخونه

نمی دونه روی کدوم شاخه باید بمونه

اگه یه روز ببینم کسی براش میمیره

حسودی رو میاره دلم آتیش میگیره

میترسم حرفای خوبی توی گوشش بخونه

میترسم اون تا به سحر تو خلوتش بمونه

وای دارم آتیش میگیرم

دیگه از غصه و غم

دلم میخواد بمیرم

وای اگه برگرده پیشم

براش پروانه میشم

ازش جدا نمیشم

یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه

رگ خواب یار منو رقیب من میدونه

یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه

رگ خواب یار منو رقیب من میدونه

یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه

رگ خواب یار منو رقیب من میدونه

🎵

پشت سر پشت سر

پشت سر جهنمه

رو به رو، رو به رو

قتلگاه آدمه

روح جنگل سیاه

با دست شاخه هاش داره

روحمو از من میگیره

تا یه لحظه می مونم

جغدا تو گوش هم می گن

پلنگ زخمی می میره

راه رفتن دیگه نیست

حجله پوسیدن من

جنگل پیره

پشت سر پشت سر

پشت سر جهنمه

رو به رو، رو به رو

قتلگاه آدمه

قلب ماه سر به زیر

به دار شاخه ها اسیر

غروبشو من می بینم

ترس رفتن تو تنم

وحشت موندن تو دلم

خواب برگشتن میبینم

هر قدم به هر قدم

لحظه به لحظه سایه

دشمن می بینم

پشت سرپشت سر

پشت سر جهنمه

رو به رو، رو به رو

قتلگاه آدمه

پشت سرپشت سر

پشت سر جهنمه

🎵

شب آغاز هجرت تو، شب در خود شکستنم بود

شب بی رحم رفتن تو، شب از پا نشستنم بود

شب بی تو، شب بی من، شب دل مرده های تنها بود

شب رفتن، شب مردن، شب دل کندن من از ما بود

واسه جشن دلتنگی ما گل گریه سبد سبد بود

با طلوع عشق من و تو هم زمین هم ستاره بد بود

از هجرت تو شکنجه دیدم کوچ تو اوج ریاضتم بود

چه مومنانه از خود گذشتم کوچ من از من نهایتم بود

به دادم برس، به دادم برس، تو ای ناجی تبار من

به دادم برس، به دادم برس، تو ای قلب سوگوار من

سهم من جز شکستن من تو هجوم شب زمین نیست

با پر و بال خاکی من شوق پرواز آخرین نیست

بی تو باید دوباره برگشت به شب بی پناهی

سنگر وحشت من از من، مرهم زخم پیر من کو؟

واسه پیدا شدن تو آینه، جاده ی سبز گم شدن کو؟

بی تو باید دوباره گم شد تو غبار تباهی

با من نیاز خاک زمین بود، تو پل به فتح ستاره بستی

اگر شکستم، از تو شکستم، اگر شکستی، از خود شکستی

به دادم برس، به دادم برس، تو ای ناجی تبار من

به دادم برس، به دادم برس، تو ای قلب سوگوار من

شب بی تو، شب بی من، شب دل مرده های تنها بود

شب رفتن، شب مردن، شب دل کندن من از ما بود

شب بی تو، شب بی من، شب دل مرده های تنها بود

شب رفتن، شب مردن، شب دل کندن من از ما بود

🎵

لا لا لا لا گل زیره

بابات دستاش به زنجیره

میگه هرگز نگو دیره

که هر روز، روز تقدیره

لا لا لا لا گل گندم

چی اومد بر سر مردم

میون آتش افتادیم

شدیم از روی دنیا گُم

لا لا لا لا بد آوردیم

به نام زندگی مُردیم

خیانت شکل یاری شد

ز یاران پشت پا خوردیم

لا لا لا لا گل لاله

حریم عشق پاماله

سیاهی رنگ هر سُفره

سر هفسین هرساله

لا لا لا لا گل زیره

بابات دستاش به زنجبره

میگه هرگز نگو دیره

که هر روز، روز تقدیره

به نام عشق و آزادی

غم این خلق می خوردن

ولی با دست خود ما را

به قربانگاه می بردند

کجایند آن همه دلسوز

در این هنگامه ماتم

که رفتند و رها کردند

من و ما را به حال هم

لا لا لا لا گل مریم

شکسته حرمت آدم

شدیم آواره عالم

چرا تشنه به خون هم

لا لا لا لا گل زیره

بابات دستاش به زنجبره

میگه هرگز نگو دیره

که هر روز، روز تقدیره

رهایی ریشه ما بود

همه اندیشه ما بود

ولی در آن روی سکه

تبر بر ریشه ما بود

گل و گلدون و گلخونه

شده امروز یه ویرونه

سر فواره ها خونه

ببین مردن چه آسونه

لا لا لا لا گل لاله

حریم عشق پاماله

سیاهی رنگ هر سفره

سر هفسین هرساله

لا لا لا لا گل زیره

بابات دستاش به زنجبره

میگه هرگز نگو دیره

که هر روز، روز تقدیره

لا لا لا لا گل زیره

بابات دستاش به زنجبره

میگه هرگز نگو دیره

که هر روز، روز تقدیره

لا لا لا لا گل زیره

بابات دستاش به زنجبره

میگه هرگز نگو دیره

که هر روز، روز تقدیره

🎵

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهایی ست!!

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایی ست!!

مرا در اوج می خواهی! تماشا کن،تماشا کن...

دروغین بودم از دیروز،مرا امروز حاشا کن!!

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما

همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها!!

فقط اسمی بجا مانده از آنچه بودم وهستم!!

دلم چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم به خودکرده گرفتارم

بجز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟؟

رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رهاکردند

همه خود درد من بودند گَمان کردم که هم دردند...

شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند

به سوی اوج ویرانی پُل پرواز من بودند

گره افتاده در کارم به خودکرده گرفتارم

بجز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟

رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رهاکردند

همه خود درد من بودند گَمان کردم که هم دردند

رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رهاکردند

همه خود درد من بودند گَمان کردم که هم دردند

🎵

ای ابر مرد مشرقی ای کوه

ای نگهبان قدسی خورشید

روشنایی آتش زرتشت

یادگار صداقت جمشید

ناجی سربلندی انسان

ای توپیغمبر ای اهورایی

ای برای تو این هیولاها

همه کوکی همه مقوایی

با کتاب ترانه های من

نه قصیده غزل سپاس توست

مرد اسطوره ای شعر من

مخمل قلب من لباس توست

با کتاب پدربزرگ من

قصه ی رویش تباهی هاست

قصه ی امتداد شب تا شب

قصه ی ممتد سیاهی هاست

دفتر کهنه ی پدر اما

پر سؤال و گلایه وتردید

حرف اگر هست حرف تنهایی

حرف آیا و حسرت و امید

با پدر آرزوی باغی بود

روی خاکی که شکل مُردن داشت

بس که تن تشنه بود خاک من

پدرم شوق جان سپردن داشت

با من اما سبد سبد میوه

از درخت غرور باغستان

کوزه کوزه زلال نور و عشق

برای قلب تشنه انسان

با کتاب ترانه های من

نه قصیده غزل سپاس توست

مرد اسطوره ای شعر من

مخمل قلب من لباس توست

با کتاب ترانه های من

نه قصیده غزل سپاس توست

مرد اسطوره ای شعر من

مخمل قلب من لباس توست

مشرقی مرد پاسدار شرق

معنی جاودانه ی اعجاز

خاک اگر خنده کردو گندم داد

از تو بود ای بزرگ باران ساز

ای رسول بزرگ رستاخیز

دست حق بهترین سلاح توست

فاتح پاک در زمان جاری

رخش تاریخ ذوالجناح توست

🎵

صدایم کن ای صدای تو

شیشه ی شب را سنگ ویرانی

صدایم کن ای صدای تو

پرده ی شب را چنگ ویرانی

خوشا با صدای تو از خود گذشتن

صدایم کن، صدایم کن، صدایم کن

صدای تو خنجر صدای تو سنگر

از این دام وحشت رهایم کن

بخوان آواز همیشه سبز رها شدن از شب بسته

که تا شکوفد گلهای سرخ ترانه بر هر لب بسته

به جشن طلوع گل و نور و گندم

صدایم کن، صدایم کن، صدایم کن

در این فصل گلگون در این باغ پَرپَر

برای شکفتن رهایم کن

ببین شبِ خون به باغ گلگون چگونه دشنه میبارد

بخوان و بخوانیم سرود شکفتن که شام خون سحردارد

سحر دارد، سحر دارد

صدایم کن ای صدای تو بانگ بیداری در دیار ما

صدایم کن ای صدای تو شعر سرخ خشم تبار ما

خوشا با صدای تو از خود گذشتن

صدایم کن، صدایم کن، صدایم کن

صدای تو خنجر

🎵

ای به داد من رسیده

تو روزای خود شکستن

ای چراغ مهربونی

تو شبای وحشت من

ای تبلور حقیقت

توی لحظه های تردید

تو شبو از من گرفتی

تو منو دادی به خورشید

اگه باشی یا نباشی

برای من تکیه گاهی

برای من که غریبم

تو رفیقی جون پناهی

یاور همیشه مومن

تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوری

برای من شده عادت

ناجی عاطفه ی من

شعرم از تو جون گرفته

رگ خشک بودن من

از تن تو خون گرفته

اگه مدیون تو باشم

اگه از تو باشه جونم

قدر اون لحظه نداره

که منو دادی نشونم

اگه مدیون تو باشم

اگه از تو باشه جونم

قدر اون لحظه نداره

که منو دادی نشونم

وقتی شب شب سفر بود

توی کوچه های وحشت

وقتی هر سایه کسی بود

واسه بردنم به ظلمت

وقتی هر ثانیه ی شب

تپش هراس من بود

وقتی زخم خنجر دوست

بهترین لباس من بود

تو با دست مهربونی

به تنم مرحم کشیدی

برام از روشنی گفتی

پرده شبو دریدی

یاور همیشه مومن

تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوری

برای من شده عادت

ای طلوع اولین دوست

ای رفیق آخر من

به سلامت سفرت خوش

ای یگانه یاور من

مقصدت هر جا که باشه

هر جای دنیا که باشی

اونور مرز شقایق

پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت

سپر بلای من بود

تنها دست تو رفیق

دست بی ریای من بود

یاور همیشه مومن

تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوری

برای من شده عادت

🎵