آلبوم But Here We Are (اما اینجاییم) یازدهمین آلبوم استودیویی فو فایترز (Foo Fighters) است که در ۲ ژوئن ۲۰۲۳ منتشر شد و بهعنوان یکی از احساسیترین و مهمترین آثار تاریخ این گروه شناخته میشود. این آلبوم پس از درگذشت تیلور هاوکینز در مارس ۲۰۲۲ و مرگ مادر دیو گرول، ویرجینیا گرول در اوت همان سال ساخته شد؛ بنابراین فضای آن سرشار از سوگ، پذیرش، امید و بازسازی است. دیو گرول تمام بخشهای درام را خودش نواخت و آلبوم در Studio 606 West لسآنجلس طی سالهای ۲۰۲۲–۲۰۲۳ ضبط شد. سبک آلبوم ترکیبی از آلترناتیو راک، پستگرانج و آرنا راک است و قطعاتی مانند Rescued (نجاتیافته)، Under You (زیر تو)، Show Me How (به من نشان بده)، The Teacher (معلم) و The Glass (شیشه) بهعنوان سینگل منتشر شدند. این آلبوم بهطور رسمی به تیلور هاوکینز و ویرجینیا گرول تقدیم شده است.
در ادامهٔ آلبوم، آهنگ هایی مانند Hearing Voices (شنیدن صداها)، Nothing At All (هیچ چیز)، Beyond Me (فراتر از من) و Rest (آرامش) لایههای عمیقتری از سوگ و رهایی را روایت میکنند. منتقدان از جمله AllMusic این آلبوم را «صادقانه، قدرتمند و یکی از بهترین آثار فو فایترز» توصیف کردهاند؛ جایی که موسیقی میان خشم، اندوه، امید و پذیرش حرکت میکند و در قطعهٔ دهدقیقهای The Teacher به اوج هنری خود میرسد. حضور وایولت گرول در ترک Show Me How نیز یکی از لحظات احساسی آلبوم است. But Here We Are نهتنها سندی از سوگ و بقاست، بلکه آغاز فصل جدیدی در زندگی هنری فو فایترز پس از یک سال تاریک محسوب میشود.