آلبوم It’s A Dying Art (یک هنر رو به زوال) از گروه لیتل بیگ تاون (Little Big Town) دوازدهمین آلبوم استودیویی آنهاست که در ۲۸ اوت ۲۰۲۶ منتشر شد و بهعنوان یکی از انسانیترین و احساسیترین آثار این گروه شناخته میشود. این آلبوم طی سالهای ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ ضبط شد و با همکاری دو تهیهکنندهٔ اصلی، کارن فِرچایلد و جینا جانسون ساخته شده است؛ همکاریای که به گفتهٔ اعضای گروه باعث شد صدای آلبوم «واقعی، بینقصنبودن و انسانی» باقی بماند. این پروژه بر پایهٔ ارتباط انسانی، تجربهٔ زیسته، روابط، فقدان، امید و هنر واقعی شکل گرفته و شامل ۱۳ ترک است؛ از جمله Sucker for a Sad Song (شیفتهٔ یک آهنگ غمگین)، Closing Time (زمان بستن) با حضور Kelsea Ballerini، و همچنین قطعاتی مانند Hey There Sunshine (سلام آفتاب)، Over and Over (بارها و بارها) و Dying Art (هنر رو به زوال).
در این آلبوم، لیتل بیگ تاون تلاش کردهاند مرزهای صوتی خود را کنار بگذارند و موسیقی را به شکلی ارگانیک، احساسی و مبتنی بر اجرای واقعی ارائه دهند. اعضای گروه در مصاحبهها گفتهاند که الهام اصلی آلبوم از روابط انسانی، چالشهای حفظ عشق، فقدان ارتباط در عصر فناوری و تجربهٔ ۲۵ سال فعالیت مشترک آمده است. قطعاتی مانند Crickets (جیرجیرکها)، We Could Have It All (میتوانستیم همهچیز داشته باشیم)، It’s Coming Around (در حال رسیدن) و Jet Plane (جتپلین) نشان میدهند که آلبوم میان بالادهای احساسی، کانتری مدرن، فولک، و هارمونیهای چهارنفرهٔ مشهور گروه حرکت میکند. نقدهای رسانههایی مانند BroadwayWorld و Billboard این آلبوم را «جسورانه، انسانی و یکی از بهترین آثار اخیر لیتل بیگ تاون» توصیف کردهاند.