هر شب راهی می خانه میشم

مِی میخورم و دیوانه میشم

سرمست و خراب، شیدا که میشم

گم میشم و دیگه پیدا نمیشم

کاش از آسمون آبی بیاد صدایی

منو نجاتم بده از این *

بهت احتیاج دارم بیشتر از همیشه

سعی کردم آدم شم ولی نمیشه

خدا دست منو بگیر و منو برگردون

خیلی وقته گمم مثل یه روح سرگردون

هر شب راهی می خانه میشم

مِی میخورم و دیوانه میشم

سرمست و خراب شیدا که میشم

گم میشم و دیگه پیدا نمیشم

میزنم زیر قولم و طفره میرم

نشده چیزیو گردن بگیرم

زندگی رو گرفتم رسما به کیرم

اگه قرار باشه مثل همه تهش بمیرم

گِرمی چنده؟

نمیزنم اگه زیر بیست و پنجه

باز من بی جنبه

قول دادم شروع کنم از همین شنبه

Oh my god اونو ببین

ماماسیتا

اوو آی آی آی

نمیخوام بالای دهه هفتاد

نمیخوام زیر 180

هر جا میرم جدیدا

همه زوم میکنن رو ما شدیدا

دو تا بگ براش خریدم

جلو جَمع لبو داد انگار نویدم

نمیگم اینا افتخاره

اگه تند میرم اشتباه

این جاده بی انتهائه

ولی زندگی کردن همین یه باره

خدا دست منو بگیر و منو برگردون

خیلی وقته گمم مثل یه روح سرگردون

مِی شرابم، مِی عذابم، مِی پناه

با تو آرامم ولی در سوز و آه

مِی شرابم، مِی شرارم، مِی نفس

بی تو ماند این جهانم چون قفس

ای به ظاهر نور و در باطن بلا

می کُشی اما نمیگویی چرا

خوردم از جامت دلم آتش گرفت

خنده رفت جاشو غم عالم گرفت

خدا دست منو بگیر و منو برگردون

🎵